Jantina Peperkamp

Het schildertalent van Peperkamp is voor haar een mysterie. Zonder te weten hoe en waarom komt zij tot haar resultaat. Daarbij laat zij zich geheel leiden door haar gevoel en maakt nooit proefjes of extra schetsen. Jantina vertrouwt er volledig op dat ze de problemen, die zij tegenkomt tijdens het schilderen, adequaat het hoofd kan bieden. Zij put als autodidact veel kracht uit dit diepgewortelde vertrouwen.

Het eindresultaat wordt in hoge mate bepaald door de dynamiek die ontstaat tussen kunstenaar en model, waarbij de kunstenaar als waarnemer en registrator fungeert. De keuze voor een model wordt bepaald door de mate waarin Peperkamp zichzelf herkend in deze persoon. Zij beschouwd al haar schilderijen als zelfportretten.

Een fotosessie vindt plaats. Daarna volgt de schets op papier, deze is zeer gedetailleerd. De schets wordt minutieus overgenomen op een paneel.
Het schilderij wordt daarna zorgvuldig opgebouwd uit heel veel dunne lagen acrylverf, waarbij steeds een stapje verder wordt gegaan met de detaillering.
Jantina Peperkamp ontdoet zich van al het overbodige en streeft ernaar alleen het essentiële te behouden, hierbij helpen de ongebruikelijke uitsneden die haar werk zo herkenbaar maken.

Een citaat van Peperkamp:
“Als ik iets over mijn eigen werk zou moeten zeggen, dan is het dat mij opvalt dat er altijd een bepaalde eenzaamheid, verlorenheid van uitgaat. Dit stop ik er niet bewust in, het gebeurt, maar ik kan het wel goed plaatsen.”