Jan Sijpestijn

Het hoofdthema van Jan Sijpestijns werk is het stilleven. We zien vissen op een schaal liggen of de verbeelding van een schilderijtje dat er erg beschadigd uit ziet en met twee lintjes is samengebonden.

Wat opvalt in deze stillevens is de opbouw van de compositie. Deze is samengesteld uit vlakken die in samenhang met de achtergrond een eigen patroon vormen. Zij scheppen een strakke orde op het paneel, waarbij de rechte vormen van een doos of verweerde vloerplanken contrasteren met een ongeordend element, zoals een kreukelig lintje rond een schilderijtje in 'Verweerd II'.

Soms lijken de voorwerpen als losse elementen niet belangrijk, maar vormen ze samen weer een kleurvlak zoals in 'Bakje met granaatappeltjes'. Niet alleen de vorm, ook het kleurgebruik versterkt de tegenstellingen op het paneel. Contrasterende kleuren zoals diep warm rood, afgezet tegen koel blauw, zijn vaak terugkerende tinten in het werk van Sijpestijn. Hetzelfde principe zien we in het schilderij 'Vest', waarin hij blauwen en grijzen tegenover elkaar plaatst.

Sijpestijn is begonnen met het schilderen van stillevens na een periode waarin hij niet werkzaam was als kunstenaar. Voordien in de jaren zeventig schilderde hij figuren in allerlei situaties. Als autodidact raakte hij gefascineerd door de fijnschilder Melle en vooral door de eigen wereld die deze schiep. Sijpestijn schilderde toen al enkele jaren zelf en besloot in de realistische traditie zijn weg te vervolgen. In die tijd had de kunstenaar enkele succesvolle exposities.

Hij volgde daarnaast de Rietveld Academie in Amsterdam, terwijl hij overdag werkzaam was als illustrator op een reclamebureau. Na de academie heeft hij geruime tijd als freelance illustrator gewerkt, waarbij het schilderen op de achtergrond kwam te staan. Na verloop van tijd kwam toch de behoefte weer boven het penseel ter hand te nemen en begin jaren negentig organiseerde hij samen met Kenne Grégoire een expositie met als thema 'Haring op Stoom'. Lange tijd heeft de makreel als model in diverse stillevens gediend. In zijn stillevens maakt hij gebruik van zich eigen gemaakte technieken in combinatie met acryl en olieverf aangebracht op het paneel. Bij de opzet van een schilderij is de achtergrond voor de kunstenaar het begin. De vlakverdeling vraagt veel aandacht en tijd. Daarna komt de voorstelling, waarbij de stofuitdrukking en compositie belangrijker zijn dan het onderwerp zelf. Dit kan leiden tot ongewone voorstellingen. Door de invalshoek loodrecht naar beneden te kiezen, wordt fruit op een planken ondergrond een abstract patroon van vlakken en lijnen in contrasterende kleuren.

Zowel in zijn lijnvoering als in het kleurgebruik schept Sijpestijn tegenstellingen die de aandacht van de toeschouwer vasthouden. Verstild strijklicht geeft een tijdloze impressie; we kijken zonder ons te haasten.