Kik Zeiler

Kik Zeiler: Made in Mokum. Een overzichts tentoonstelling van het werk van deze Mokum kunstenaar in het Drents Museum in assen van 24 mei tot en met 6 september 2009

Kik Zeiler werd in 1948 geboren in Soerabaja. Hij is autodidact.

Kenmerkend voor Kik Zeiler's manier van schilderen is het sterke realisme. Hij zet zich af tegen de abstracte kunst, volgens hem een zwarte bladzijde in de kunstgeschiedenis. Deze opvatting is van invloed op zijn werk. Kik Zeiler begon te schilderen binnen de invloedsfeer van Galerie Mokum te Amsterdam. Hij werkte daar als manusje-van-alles en woonde boven de galerie. De invloed van Mokum noemt hij een zelfgekozen invloed, zoals je die van goede vrienden kiest en ondergaat. Hij schildert portretten, in opdracht en vrij. Kenmerkend voor zijn werk is de rijke en veelzeggende detaillering en stofuitdrukking. Vaak staat de 'verstilling' en intensivering van zijn onderwerpen, de mens, centraal. Het werk van Kik Zeiler toont de wereld zoals hij deze ziet.

Kik Zeiler: " Mijn schildertechniek is niets bijzonders, namelijk zoals het al eeuwen gedaan wordt op de voor de hand liggende, degelijke manier, in laagjes. In de onderste lagen ploeter ik op de compositie en de licht/donker verhoudingen. In de bovenste lagen probeer ik het waar te maken, in kleur, expressie en sfeer: de huid van een schilderij, de huid van een verbeelding.

Het uitwerken van een schilderij kan erg vermoeiend zijn. Ik word steeds minder vrij. Je wordt gevangene van het doek, met als resultaat dat de aandacht van de beschouwer er evenzeer door gevangen wordt. De belangrijkste interne factor is het geloof in het innerlijke beeld. Technisch en inhoudelijk ben ik in staat om dat beeld weer te geven. Wat dat betreft ben ik tevreden. Ik zou alleen wat sneller willen werken. Ik zie het als mijn taak om de hele wereld te schilderen. Daarom probeer ik naast portretten ook vele andere dingen te maken. Delen van de stad, genre-stukken met meerdere figuren in een bepaalde setting... Misschien vinden critici dat ik mensen te gewoon uitbeeld. Zelf kan ik moeilijk beoordelen of mijn portretten veel expressie hebben of juist ingetogen zijn, dromerig dan wel nuchter lijken" .