Pieter Pander

Toon beschikbaar werk
info

Biografie

“Ik schilder niet om te behagen. Ik zoek iets rauws, het moet een beetje wringen, iets wat niet helemaal lekker zit.”

Wat het meest opvalt aan de portretten van Pieter Pander (Drachten, 1962) is dat de geportretteerden zo vanzelfsprekend zijn neergezet. Oude mensen en kinderen zijn vaak het onderwerp in Panders portretten. Zij worden afgebeeld in geheel eigen, natuurlijke poses, die de vanzelfsprekendheid van hun aanwezigheid op het doek bepalen. In het thema herkennen we het leven en de dood, maar desondanks tonen zijn portretten het respect van de schilder voor de geposeerde. Het thema van de vergankelijkheid zien we overigens ook terug in bijvoorbeeld een dood vogeltje of een geslachte os.

De kunstenaar schildert niet alleen portretten en zelfportretten, maar ook zijn dierstudies zijn inmiddels bij een breed publiek bekend. Evenals zijn mensen behandelt hij hen met respect en hij tracht dat gevoel ook bij ons over te brengen. Het zijn de dieren uit onze cultuur, vanzelfsprekend aanwezig, maar daarom niet minder waardevol. Hij verbeeldt hun kwetsbaarheid, hun angst, parmantigheid of hun vertrouwen in de mensheid. Door een ongebruikelijk standpunt te kiezen zonder het perspectief geweld aan te doen, schept hij een zekere vervreemding, waardoor we opeens het dier met nieuwe ogen gaan bekijken. ‘Ieder beest heeft zijn eigen ‘portret’, een eigen manier van kijken en doen’, meent hij. In zijn respect voor dieren en de manier waarop hij hen verbeeldt, toont Pander zijn bewondering voor de schilder Jan Mankes.

De thema’s die Pander schildert variëren sterk, afhankelijk van waar zijn belangstelling op dat moment naar uitgaat. Dat kunnen beelden op de televisie zijn, het Friese landschap, de boerderij van zijn zwager, een bouwput die hij toevallig tegenkomt of zijn hond die gewond raakt. Hij houdt er niet van zich op één onderwerp te moeten toeleggen. Afgestudeerd aan de Academie Minerva te Groningen werkt hij in de figuratieve traditie, maar zijn toets is in tegenstelling tot vele van zijn collega’s vlot en schetsmatig. Slechts delen in de voorstelling worden uitgewerkt waardoor ze nadrukkelijker naar voren komen, vaak zijn dat de ogen van mens en dier.

De ondergrond van het schilderij is geprepareerd grof linnen dat grijs van kleur is, zodat hij zowel de lichte als de donkere kant uit kan. Met een natte spons brengt hij vervolgens in acryl een basis aan. De laatste tijd maakt hij de ondergrond onregelmatig door het gebruik van een brander waarmee hij de natte verf snel droogt, maar waardoor ook delen afbladderen. Als hij begint te schilderen heeft hij een bepaald idee dat hij met een schilderskwast op het doek zet. Daarna schildert hij bij voorkeur nat in nat, zodat hij lang kan doorwerken als hij inspiratie heeft. Pander schildert snel en gemakkelijk. Hij gebruikt een beperkt palet aan kleuren: vooral bruinen, blauwen, grijzen en witten. Dat zijn de kleuren die bij hem passen en waarmee hij intimiteit en gevoel kan overbrengen. Een felle kleur gebruikt hij zelden. Het eigen kleurgebruik, maar ook de sterke licht-donker werking typeren Panders werk en verraden de invloed van zijn leermeester Matthijs Röling. De tegenstelling tussen de grove en fijn uitgewerkte delen op het doek schept een spanning, zodat het werk van veraf en dichtbij de moeite waard blijft.

Exposities


Geïnteresseerd?

 

Wij hebben meestal werk van deze kunstenaar in stock. Neem contact met ons op voor meer informatie.

Contact »

contact

Pieter Pander

Informatie over kunstwerk in stock

top